Ég er ekki viss um að þetta hafi verið hugmynd „fræga fólksins“ heldur frekar miðilsins en mbl.is og visir.is hafa verið að fjalla um „frægt“ fólk sem ætlar, eins og svo margir ekki-frægir, að hlaupa til góðs á laugardaginn.

Ég er viss um að hugsunin að baki sé góð en þessar „fréttir“ hafa farið í taugarnar á mér. Aðallega vegna þess að þetta fólk hljómar eins og það hafi bara allt í einu ákveðið að skella sér 10km eða jafnvel hálft maraþon. Það hafi farið út að skokka hér og þar en ekkert voða skipulagt.... og ætlar svo að hlaupa á 50 mínútum eins og þessi hér.

Hvernig á þetta að láta mér líða, sem hef svosem ekki verið í stífu æfingarprógrammi en ég hef þurft að leggja dálítið á mig og ég stefni á að vera ánægð ef ég verð undir 70 mínútum.  Ég veit vel að margir hafa n.k. náttúrutalent eða eru meira íþróttalega sinnaðir en ég... en mér finnst þetta samt sem áður pirrandi.

Tilvitnun dagsins:

"This is why I jogged, so I could run like hell when something was chasing me. Thinner thighs was not incentive enough. But this was, running when you had to, running for your life."

        Guilty Pleasures, 13. kafli
   

Ég er búin að eiga nokkuð afreksmikinn dag í dag.

Eftir ítarlega rannsókn komst ég að því að viðskiptafræðingurinn getur reiknað ýmislegt með góðum árangri en einföld talning vill stundum vefjast fyrir henni. Í flýti við að skrifa samfellda talnarunu kom þetta brot í röðina: ...3, 4, 5, 6, 5, 7, 8....

Ég ætlaði að vera góð og benti ákveðnu fyrirtæki á með tölvupósti að símsvarinn þar sleit símasambandi mínu.... Það er nú ekki oft sem ég er svona góð. Það hvarflaði ekki að mér að fyrirtækið var ekki búið að opna á þeim tíma sem ég var að reyna að ná sambandi. Mér finnst nú samt allt í lagi að skiptiborðið opni kl. 10 þótt verslanirnar opni ekki fyrr en 11.

Í morgun gerði ég þau reginmistök þegar ég var að klæða mig að taka ekki með í reikninginn að á matseðlinum í mötuneytinu fyrir daginn í dag var lasagne. Afleiðingin: skrifa á bak við eyrað að vera bara í svörtu þegar einhverskonar tómatssósa er í boði. Ég hugsa að hvíta skyrtan mín sé ónýt. Nema einhver vilji gera tilraun til að lita hana hárauða eða kúkabrúna.

Ég vaskaði upp... og lét mig dreyma um uppvaskanda í engu nema svuntu sem ég gæti fylgst með þrífa eldhúsið mitt.

Eftir það var komið að því sem átti að vera skemmtun föstudagskvöldsins. Eins og þeir sem þekkja mig vita lifi ég æsispennandi félagslífi og elska allt sem hefur fleiri en fjóra fætur. NOT!
Í gær varð ég þeirrar ánægju aðnjótandi að sjá brúna ca. 2 millimetra pöddu skríða um í hrísgrjóna/pasta/bökunarvöru/ýmislegt skápnum mínum. Ég hef reyndar átt við sömu gesti að stríða í öðrum skáp. Þá var ég stjarnfræðilega grunlaus og það var ekki fyrr en við þriðja skipti sem ég fann pöddu sem ég lagði saman 2 og 2 og fékk út fjóra og henti hrökkbrauðspakka sem virtist vera orsökin. Nú gekk ég strax í málið (þ.e. um leið og ég var búin að vaska upp og búa til eitthvað bekkjarpláss undir allt sem er í skápnum). Ég tíndi semsagt allt úr úr skápnum og grandskoðaði. Poppmaís þótti líklegur sökudólgur en virtist vera dauður. Euroshopper vörur virtust grunsamlegar og þegar ég loksins fann 3 pöddur í viðbót. Innst í neðri hillunni voru 2 kandídatar eftir: Euroshopper sykur og Ota haframjöl. Sykurpakkinn var reyndar ópnaður en smá gat á umbúðunum. Haframjölið var reyndar útrunnið þar sem ég hef ekki komist upp á lag með hafragraut. Ég byrjaði á sykrinum sem er lágvöruverðsmerkið. Um hellti honum fram og til baka en sá ekkert nema þennan fína hvíta sykur. Svo var það merkjahaframjölið. Viti menn. Við nánari skoðun var það miklu líflegra en við er að búast af höfrum í kassa. Ég hellti því mjölinu aftur í kassann teipaði fyrir opið með límbandi og fleygði því að ruslarennuna.
Reyndar leiddi þessi tilteknin í skápnum ýmislegt í ljós. T.d. fann ég pokafylli af snakki sem ég var búin að gleyma, komst að því að ég verð ekki uppiskroppa með sólblómafræ á næstunni þar sem ég á tvo átekna pakka og ég á meira af hrísgrjónun en ég hélt. Allt mjög ganglegt að vita.

Svo verður nú nýtt blogg að teljast afrek.

Ég er í færibandsvinnu hér við að koma af mér því sem mér hefur verið hugleikið undanfarnar vikur og mánuði.

Fyrir ekki svo löngu tók Ríkissjónvarpið sig til og sýndi á mánudagskvöldi heimildarmynd um blæðingar kvenna. Ég man eftir að hafa hugsað með mér þegar ég settist fyrir framan imbann að líklega yrðu a.m.k. 95% áhorfenda konur. Mér fannst hugmyndin athyglisverð. Stelpan sem gerði myndina virtist vera á höttunum eftir sömu spurningum og ég hef oft velt fyrir mér: Af hverju þarf það að vera svo ógeðslega vont að vera á túr og hvers eiga konur að gjalda?

Kvikmyndagerðarkonan byrjaði á að tala við einhvern bandarískan vísindamann sem hún skildi illa og þá ákvað hún að fræðileg nálgun væri of flókin fyrir hana. Aðrar nálganir voru æði misjafnar. Meðal þess sem hún gerði var að fara á magadansnámskeið, ræða við lækna og allskonar nýaldarspekikonur. Magadansnámskeiðið virtist ef til vill lina túrverki og var svosem ágætis tilraun. Fróðlegt var að tala við einn lækninn sem vildi í raun útrýma tíðablæðingum kvenna með pillunni, að mig minnir. Hann fannst mér ganga heldur langt. En þessar nýaldarkerlingar sem þvældu um mánaðarlega endurfæðingu kvenna og þann kraft sem það færir þeim voru mér ekki að skapi.

Það sem var sorglegast var að niðurstaða myndarinnar var eitthvað úr nýaldarkjaftæðinu. Kvikmyndagerðarkonan sjálf var engu nær um þær spurningar sem hún hafði spurt í byrjun. Í lok myndarinnar klykkti hún út með einhverjum boðskap nýaldarkvennanna sem virtust hafa frelsað hana. Ég velti fyrir mér hvort frelsunin hafi hjálpað henni í gegnum næstu hrinu af túrverkjum? Ef svo er þá vil ég líka láta frelsa mig, en þangað til held ég mig við vonbrigðin yfir hvernig myndin fór.

Ég veit ekki hvernig ég á að byrja þessa rausromsu mína um Viktoríu Beckham. Þar hafiði það. Byrjun. Hvað þarf ég að rausa um frú Beckham? Jú, hún hefur farið í taugarnar á mér upp á síðkastið. Það ætti ekki að hafa farið framhjá mörgum að hún á von á sínu fjórða barni. En fréttirnar af henni undanfarið hafa ávallt fjallað um það líka hvernig hún náði að fela bumbuna þegar mynd var smellt af af henni, hvort sem það var í brúðkaupi Vilhjálms Bretaprins eða á flugvellinum í Los Angeles. Ég skil ekki af hverju frú Beckahm er svona rosalega í mun að fela bumbuna. Ég meina, hún er ólétt!

Endalaust þurfa venjulegar konur sem fylgjast með fréttum af fræga fólkinu að fá fréttir af því að hin eða þessi stjarnan hafi verið mætt í bikínímyndatöku þremur mánuðum eftir barnsburð í fantaformi. Er frú Beckham núna að gefa í skyn að það megi ekki einu sinni láta sjást að kona sé ólétt vegna þess að barnið í móðurkviði gerir hana feita?

Er frú Beckham að reyna hverfa aftur til þess tíma þegar þungun var tabú? Þegar þungun konu mátti helst ekki sjást og ekki ræða um það. Mér líst ekki á það. Ég veit heldur ekki hvernig mér lýst á það uppeldi sem tilvonandi Beckham-barnið á í vændum ef þetta er hin langþráða stúlka.

Ég fór í nokkurs konar leikhús um daginn og sá sýninguna Bændur flugust á í Tjarnarbíói. Hún er hluti af Listahátíð í Reykjavík og verkefnisins Sagenhaftes Island sem er kynningarverkefni á íslenskum bókmenntum fyrir bókamessuna í Frankfurt í haust. Það eiginlega sauð á mér þegar ég kom heim og ég skrifaði drögin að því sem hér fer á eftir. En eftir nokkra umhugsun treysti ég mér ekki til að setja þetta inn á Huga en dembi því hér inn í staðinn.

Þessi sýning sex ungra listamanna, þriggja frá Þýskalandi og þriggja frá Íslandi auk þýsks skífuþeytis var auglýst sem vangaveltur ungu kynslóðarinnar um Íslendingasögurnar. Í kynningarefni Listahátíðar í Reykjavík segir um sýninguna: „Eru Íslendingasögurnar heimild um stórmennsku Íslendinga á miðöldum eða voru þær Eurovision-framlag síns tíma? Hafa útlendingar einhvern áhuga á Íslendingasögum eða þarf að tjúna sögurnar upp með álfum og einhyrningum til að þær passi inn í þá ímynd sem þeir hafa af Íslandi?“

Listamennirnir voru: Nora Gomringar, Finn-Ole Heinrich, Hannes Wittmer (Spaceman Spiff), Bergur Ebbi Benediktsson, Halldór Halldórsson (Dóri DNA), Ugla Egilsdóttir og Dj Kermit.

Eftir undarlega útskýringu á hljóðmyndinni sem var ætlað að halda verkinu saman var sýnt vídeóverk eftir Finn-Ole Heinrich með tónlist eftir Spaceman Spiff. Í því voru að finna óskýr brot af nokkurra daga hringferð um Ísland sem hópurinn fór í.

Svo stigu listamennirnir fram hver á eftir öðrum og fluttu stutt verk. Spaceman Spiff flutti lag, Dóri DNA flutti n.k. prósaljóð eða smásögu, Ugla Egilsdóttir flutti ljóð og skilaboð úr talhólfi. Nora Gomringar slammaði ljóð á þýsku og flutti n.k. hugleiðingu um þýskt landslag.

Tengingar í Íslendingasögurnar voru smávægilegar. Dóri DNA sagði sögu í ýkjustíl, Bergur Ebbi vitnaði í Grettlu og spáði í þjóðerniskennd.  Ef til vill mátti túlka verk Uglu sem nútíma endurspeglun á hatri kvenna í Íslendingasögunum og vísun í það að í þeim mátti deila um allt, þar á meðal um grátur og kúk.

Enga tengingu gat ég séð í lagi Spaceman spiff en hann hefur e.t.v. þá afsökun að virðast hafa verið fenginn til liðs við hópinn óvænt og mjög seint.

Tengingu við Ísland í verkum Noru Gomringar fann ég enga (nema ef til vill samanburð milli þýsks og íslensks landslags) þótt hún hafi verið með skemmtilegasta atriðið.

Eftir þetta voru íslensku þremenningarnir með stutan n.k. leikþátt um ýkjur í Íslendingasögum og sannleiksgildi þeirra. Þetta verk átti nokkra góða spretti og hefði sómt sér prýðisvel á árshátíð grunnskólanemenda sem hefðu verið að læra um sagnfestukenninguna og bókfestukenninguna. En á samkomu sem þessari var framkvæmdin á því kjánaleg á köflum.

Finn-Ole Heinrich las smásögu sem hann skrifaði eftir Íslandsferðina um mann sem lifði eftir lífsgildum Íslendingasagananna. Það dró úr mætti sögunnar að höfundurinn, sem skrifaði hana á þýsku, las enska þýðingu af henni. Einnig var verkið aðeins of langt til að henta vel til upplesturs.

Að lokum fluttu Ugla Egilsdóttir og Spacmean Spiff lag um frumlegt og skapandi hatur Hallgerðar og Bergþóru í Njálu. Það var skemmtilegt atriði og í anda þess sem ég hafði ímyndaði mér að sýningin ætti að snúast um.

Niðurstaðan var sú að vísað var með beinum hætti til tveggja Íslendingasagna: Grettlu og Njálu. Með góðum vilja var hægt að sjá óbeinar vísanir til Íslendingasagna almennt. Tveir af sex listamönnum voru ekki með neinar augljósar tengingar við Íslendingasögurnar.

Mér persónulega finnst þetta ekki mikill árangur af ríkisstyrktri Íslandsferð. Þegar íslenska ríkið (ásamt styrkartaðilum)  borgar sex daga hringferð undir sex listamenn finnst mér allt í lagi að ætlast til þess að afraksturinn sýni að ferðin hafi verið farin þótt listamaðurinn eigi að hafa fullt frelsi til að vinna úr því hvernig sem honum sýnist. Mér finnst allt í lagi að ætlast til þess að hver einstaklingur hafi kynnst sér eina ef ekki fleiri Íslendingasögur.  Sýningin bar þess allavega ekki merki að mikið hefði verið á sig lagt.

Ég er á svipuðum aldri og þetta fólk sem stóð uppi á sviði þarna. Ég þurfti á mínum skólaárum að læra fleyg orð úr Grettissögu og velta því fyrir mér hvað væri í ísskápnum hjá Gunnari á Hlíðarenda ef hann væri uppi í dag. Ég hitti einu sinni japanska konu sem talaði nánast enga ensku og enga Íslensku en vildi endilega heimsækja slóðir Íslendingasagna sem ég átti að benda henni á á korti. Ég hef lent í samræðum í eftirpartýi úti í Kanada við þarlendan jafnaldra minn (reyndar af íslenskum ættum) um hversu vel Íslendingasögunar lýsa kjarna mannlegs eðlis. Ég hef bara miðlungs áhuga á Íslendingasögum og bjóst því við að þessi sýning myndi einhverju bæta við mína vitneskju eða upplifun af þeim. Það var ekki mikið sem ég gekk út með.

 

En listamennirnir voru meira að segja klappaðir upp að lokinni sýningu. Kannski hefur menningarelítan sem var mætt fengið meiri botn í sýninguna en ég. En ef ríkisfé er spanderað í eitthvað sem er ofar skilningi allra nema fárra útvaldra menningarspekúlanta, þá finnst mér því fé illa varið.

 

Á heimasíðu Listahátíðar í Reykjavík segir ennfremur: „Verkinu Bændur flugust á er ætlað að hita þýsku þjóðina upp fyrir Bókasýninguna í Frankfurt og verður sýnt víðsvegar um Þýskaland fram á haust.“

Ég er ekki nema hálfur Þjóðverji og hef forskot á Íslendingasögurnar úr íslenska menntakerfinu. En hjá mér vakti þetta ekki áhuga á neinum íslenskum bókmenntum. Því miður.

Suma daga finnst mér ég eiga verðlaun skilið fyrir þá ýmsu hluti sem ég afreka. Í dag er ég reyndar búin að afreka ýmislegt, svona miðað við aldur og fyrri störf ef svo má segja. Ég var klukkan hálf tíu á sunnudagsmorgni komin út að hlaupa af mér ferðafituna sem ég er að íhuga að skrifa heila færslu um síðar. Ég hefði ekkert á móti verðlaunum fyrir þetta afrek en annað eins hefur svosem gerst áður. Annars var mest aðkallandi verkefni dagsins að skila tveimur geisladiskum á Borgarbókasafnið þar sem þeir voru á síðsata skiladegi. Reyndar var svolítið erfitt að koma sér af stað vegna lýju eftir hlaupið en samt sem áður hefði verkefnið átt að vera tiltölulega auðvelt. Ég vissi svosem að þrátt fyrir hlaupin þá hefði ég nú gott af því að ganga a.m.k. aðra leiðina niður í bæ. Ég nennti því samt ekki og planaði strætóferð. Rétt áður en ég lagði af stað útá stoppistöð var ég búin að taka saman bókasafnsgögnin en áttaði mig á því að ég var ekki með bókasafnsskírteinið. Það hafði ég nefnilega fjarlægt úr veskinu áður en ég fór til Lúxembogar á dögunum og mundi ekki alveg hvar ég hafði sett það. Að lokum fann ég það og rölti út á stoppistöð.

Vegna þess hve samviskusamur og tímalegur Þjóðverji ég er var ég eins og oftast komin vel á undan strætó. Nýtti tækifærið að sitja á þurrum bekk strætóskýlisins áður en vorar meira og kóngurlærnar taka skýlið yfir. Svo kom vagninn og ég auðvitað steig uppí. Eftir tvær stoppistöðvar rann upp fyrir mér að ég væri að fara í bókasafnið en væri ekki með gögnin sem ég ætlaði að skila og voru ástæðan fyrir ferðinni. Sem betur fer var ég ekki komin lengra en á Hringbraut.

Fyrir það að hafa ekki nennt að ganga niður í bæ fékk ég semsagt í staðinn að ganga frá Hofsvallagötu/Hringbraut heim til mín og svo alla leið niður í bæ þar sem ég nennti alls ekki að bíða í rúmlega hálftíma eftir öðrum vagni út úr Vesturbænum. Fyrir þetta finnst mér ég eiga verðlaun skilið! En kannski afslaði ég mér þeim með því að taka strætó heim.


Til gamans má geta þess að þessi færsla var skrifuð í nýju blogg-word-skjali. Það sem ég notaði áður heitir 26.8.2006 og var skýrt eftir dagsetningunni þegar fyrsta færslan var skráð í það skjal. Tæpum fimm árum, 67 blaðsíðum og tæplega 38.000 orðum síðar fannst mér kominn tími á nýtt skjal.

Ég hugsa að árshátíðardagsins 19. mars 2011 muni ég minnast um nokkra hríð. Og ekki bara fyrir það að hafa unnið aðalvinninginn í happdrætti kvöldsins. Við eigum eftir að sjá hvort á næstu árshátíð verði frumsýnd stuttmyndin Tölfræðilega sinnuðu neðansjávarvampírurnar. Ég mun líklega ekki síður minnast þessarar árshátíðar sem árshátíðarinnar sem ég mætti á með bara annað augað málað og þurfti að hlaupa frá borðinu á klukkutíma fresti til að dópa upp á mér vinstra augað.

Forsaga málsins er sú að á miðvikudaginn fór ég að finna fyrir óþægindum í vinstra auganu og var svolítið rauðeygð. Ég ákvað að sjá hvort þetta hjaðnaði ekki bara að sjálfu sér og á fimmtudag var ég strax mun skárri og á föstudaginn fann ég varla fyrir nokkru fyrr en um kvöldið þegar ég áleit að ég væri bara orðin þreytt eftir daginn. Ég var vonsvikin yfir því að geta kannski ekki verið nema til 11-12 á árshátíðinni daginn eftir ef þetta yrði áfram svona en ég hélt að þetta vandamál væri samt sem áður óðum að hverfa.

Klukkan 4.30 um nóttina vakna ég og þá er nú ástandið annað. Ég er rauðeygð, finn til og ljós er minn versti óvinur. Eftir ýmsar aðfarir í myrkrinu til að reyna að gráta til að hreinsa augað og ýmsar tilfæringar til að reyna að róa bæði mig og augað. Þetta kast gekk nú yfir og merkilegt náði ég að sofna aftur. En um hálf átta var sama sagan komin af stað á ný. Það endaði með því að ég ræsti góðhjartaða foreldra mína úr rúminu um átta. Þá tók við röð af fyrstu skiptum. Klukkan 9.30 var ég í fyrsta skipti mætt á biðstofu læknavaktarinnar eins og stórstjarna sem ekki getur tekið niður sólgleraugun meðal almennings. Eftir símtal við vakthafandi augnlækni vegna samandreginnar púpillu í vinstra auga og líklegs skólabókardæmis um lithimnubólgu var ég send í fyrsta skipti á ævinni á Landsspítalann. Þar var augað marinerað og gegnumlýst í bak og fyrir alveg niður í augnbotna (sem reyndust hreinir). Sjúkdómsgreiningin er staðfest: Lithimnubólga. Ég er ekki sérfræðingur í augnsjúkdóminn þannig að ég spyr háæruverðugan augnlækninn hvað þetta sé. Jú, segir hann, þetta er bólga í lithimnunni. Jahá!

En fyrir þessu miður skemmtilega ástandi er yfirleitt ekki þekkt skýring, þetta kemur bara af sjálfu sér. Sumir fá þetta oft. Pant ekki vera í þeim hópi 7-9-13.

 

Þegar ég kom heim um kl. 14, vopnuð tveimur tegundum af steraaugndropum og pappírssnifsi sem læknirinn kallaði lyfjagjafarskema, gat ég ekki snúið í átt að gluggunum jafnvel þótt dregið væri fyrir. Lyfjameðferð hófst þá og snifsið sagði, á klukkkustundar fresti.

Nú var ekki spurningin hvort ég gæti ef til vill ekki verið lengur en til 23 á árshátíðinni um kvöldið heldur hvort ég gæti yfir höfuð farið á árshátíðina. Ég ákvað að láta þetta ekki stoppa mig, enda hafði læknirinn einungis bannað mér að hlaupa maraþon. Ég get svosem verið sammála því að það hefði haft neikvæð áhrif á meðferðina þar sem ég hefði, lithimnubólga eða ekki, ekki lifað það af.

Ég fór því að undirbúa mig og fór í rómantískt bað við kertaljós og tók meiri stera. Skyndilega var mér nokk sama um skó og naglalakk sem einfaldaði hlutina nokkuð. Áskorunin fólst í rauða viðkvæma auganu sem þyrfti að fljóta í augndropum á klukkustundar fresti allt kvöldið. Ég ákvað að það yrði bara ekki málað. Þá var spurningin var þá mála ég hitt augað rautt í stíl? Nei. Ég hefði getað farið í grímubúning sem Sith-Lord úr Star Wars en árshátíð er ekki beinlínis þannig skemmtun. Það var úr að ég ákvað bara að heilla þetta ástand mitt með því að vera með hálsmen með mynd af hlægjandi grímu og dapurri grímu þar sem ég ætti auðveldlega að geta leikið það eftir með annað augað grátbólgið og hitt látlaust málað.

Með tímanum gat ég farið að snúa að gluggunum sem ennþá var dregið fyrir án þess að þurfa að snúa mér undan. Í ljós kom að ég var farin að aðalagst ljósi, bara ekki eins hratt og venjulega.

Ég lét því slag standa með fyrirpartýi og öllu. Um 18 gat ég setið í bíl úti með sólgleraugu án þess að halda fyrir augað. Um kl. 19 gat ég setið í bíl án sólgleraugna! Og um 23 eða svo hamaðist ég á dansgólfinu án þess finna fyrir nokkrum vandamálum. Ég ákvað þó að þekkja minn vitjunartíma og fór heim um eitt-leitið. Þá var ég orðin einni myndavél og mikilli skemmtun ríkari.

Þegar heim kom var kominn tími á hina augndropana, sem eru öflugri en hinir sem ég var með með mér og þegar ég vaknaði í morgun var sjáaldrið risa stórt sem reyndar augndroparnir eiga að gera, en ég hélt að það væri bara tímabundið.... þannig að kannski er augnstatusum á Facebook ekki alveg lokið. En sjáum til.

Í öllu falli var þetta nokkuð eftirminnilegur árshátíðardagur.

Þess má til gamans geta að ég er nú ekki í leiðinlegum félagsskap lithimnubólgusjúklinga. Talið er að David Bowie hafi einhverntíman fengið lithimnubólgu sem hafi valdið því að annað auga hans skipti litum.

Á Pressunni í dag var athyglisverð frétt um að fólk sem hafði fengið matarúthlutun hjá Fjölskylduhjálpinni hafi á meðan verið sektað af lögreglunni fyrir að leggja ólöglega. Vitnað er í einstakling sem lenti í þessu og er sá einstaklingur ekki sáttur.

Það er auðvitað hneyksli að fólk þurfi að standa í biðröð á Íslandi til þess að fá mat vegna þess að það getur ekki keypt hann sjálft en fátækt fólk verður nú samt að fara að lögum, þar með talið umferðarlögum.

Að vera fátækur er erfitt líf. Ég öfunda engan af því, en erfiðið getur m.a. falist í því að þurfa að leggja fjórum blokkum frá úthlutunarmiðstöðinni til að fá stæði.

Ég velti forgangsröðun þessa einstaklings fyrir mér. Þessi aðili hefur efni á því að eiga bíl og setja á hann bensín, en ekki til þess að kaupa mat.

Reyndar virðist þessi aðili hafa allt á hornum sér. Hann virðist vera ósáttur við sektina frá Lögreglunni, að hann skuli þurfa að hlíta lögum í landinu, að hann þurfi að bíða eftir matarúthlutun, að hann þurfi að leggja langt í burtu, að skjúklingar, eldra fólk og fólk með börn skuli vera tekið framfyrir í röðinni...

Ég hef samúð með fólki sem á í alvarlegum fjárhagsvanda og þarf að leita á náðir hjálparstofnanna. Flestir gera það örugglega af mikilli auðmýkt. En sumir þurfa aðeins að hugsa málið áður en þeir opna munninn.

Þetta eru reyndar gamlar fréttir en ég er í stuði til að skrifa núna.

Ég æsist upp (ekki á góðan hátt) í hvert sinn sem ég heyri minnst á að forsætisráðherra og fleiri ráðamenn þjóðarinnar funda með fyrirbæri sem kalla sig Hagsmunasamtök Heimilanna. Þessi samtök, sem virðast samanstanda af einum manni, án kjörinnar stjórnar, félagatals eða nokkurra upplýsinga yfir höfuð um þau. Hafa þau samt náð það mikilli athygli að þau virðast vera talin af stjórnvöldum standa undir því stóra nafni sem þau hafa tekið sér.

Þessi samtök eru ekki að verja hagsmuni míns heimilis.

Ég veit um fleiri heimili sem, þegar öllu yrði á botninn hvolft, líklega tapa mun meira en græða á þeim tillögum sem þessi samtök halda á lofti.

Svo segir formaðurinn af sér þegar einhver vogar sér svo mikið sem að nefna fjárhagslega stöðu hans sjálfs. Ég held að það hafi enginn búist við að maðurinn væri skuldlaus. Auðvitað, í það minnsta ef hann væri í forsvari fyrir einhver almennileg samtök, ætti það ekki að skipta öllu máli. Ég held að fáir taki að sér að berjast fyrir málsstað sem er algjörlega gegn þeirra eigin hagsmunum.

Vonandi detta þessi samtök út af samningaborðinu við brotthvarf formannsins. En þar sem formaðurinn fyrrverandi er eini maðurinn sem vitað er til að sé í þessum samtökum eru nafn mannsins og nafn samtakanna svo samantvinnuð að maðurinn getur líklega fellt burt samtakatitilinn, talað í sínu eigin nafni og vakið athygli ótrúlega ógagnrýninna fjölmiðla sem lepja orðin upp eftir honum.

Réttara fyndist mér að umboðsmaður skuldara væri talsmaður skuldugra heimila í viðræðum við ráðamenn.

Umboðsmaður skuldara er fyrirbæri sem ekki alls fyrir löngu hét Ráðgjafarstofa um fjármál heimilanna. Ekki virðist hafa þurft að gera neitt við breytinguna nema að breyta límmiðunum á rúðunni, skipta út merktum pennum og lesa upp á nýtt inn á símsvarann. Finnst engum nema mér það sorglegt að fallegt stofnanaheiti eins og Ráðgjafarstofa um fjármál heimilanna geti í einum vettvangi breyst í umboðsmann skuldara? Hvert fara heimili sem vilja fá ráðgjöf um fjármál sín en þurfa ekki á umboðsmanni skuldara að halda?

Eftir í ljós kom að almenningur nýtti sér lítið þau úrræði sem þegar voru í boði ríkisstjórnarinnar var hafist handa við að setja saman upplýsingabækling um úrræðin, rækilega merktan umboðsmanni skuldara. Þessi pési var borinn í hvert hús. Allt í lagi með það. Það þurfti klárlega að ná eyrum fjöldans.

Einnig var hrundið af stað auglýsingaherferð á netinu. Meðal annars með stórri nokkurs konar sprettiauglýsingu á Vísi. Þar er spurt. Getur þú borgað alla þína reikninga í hverjum mánuði. Ég rambaði inn á þetta af tilviljun og valdi „já“. Þá var mér stýrt inn á heimasíðu Umboðsmanns skuldara og ég spurð sömu spurningar. Ég valdi aftur „já.“ Þá var mér boðin ráðgjöf og greiðsluerfiðleikamat.

Fréttir hafa borist af því að  leyst hafi verið úr fáum af þeim málum sem komið hafa á borð virðulegs umboðsmanns skuldara. Ekki skrítið ef hann ætlar að fá alla þá sem ráða við sínar skuldbindingar í heimsókn líka.

Kannski smávegis rit-þerapía (er þetta ekki eins og Malasía?) hjálpi mér eitthvað.

Einhverntíman var mér sagt að ég tryði almennt á hið góða í fólki, að undanskildum dópsmyglurum á þýskum flugvöllum. Ég held að ég að gera fleiri undantekningar fyrir öllu þekktari og (vonandi) fjölmennari starfstéttir.

Tannlæknar finnst mér sérlega lítið traustvekjandi þessa dagana.

Ástæða 1: Einn tannlæknir sem ég var hjá sagði mér aldrei það sama þegar ég kom til hans. Eitt skipti talaði hann um að rífa úr mér endajaxlana. Annað skipti talaði hann um að ég þyrfti að fara til tannréttingasérfræðings til að leiðrétta bitið. Þriðja sinn talaði hann um að ég þyrfti bitskinnu af því að ég gnísti svo tönnum í svefni. Aldrei minntist hann aftur á neitt af þessu sem ég gerði ekki (ég reyndi reyndar með bitskinnuna en Tryggingastofnun stöðvaði það).

Núverandi tannlæknirinn minn er reyndar búin að nefna þetta með endajaxlana og bitskinnuna. Einn jaxl er hún búin að rífa úr. Ég sættist á það enda fann ég að hann var til vandræða. Nú þegar hann er farinn get ég ekki alveg séð af hverju hinn þarf að fara. Hún vill senda mig til einhvers annars sérfræðings til þess að taka hann. Þann hef ég aldrei hitt, þarf sjálf að hringja í og ég get ekki séð að hann muni hafa nokkurt samráð við minn tannlækni þegar þar að kemur. Mér finnst eitthvað við þetta rangt. Ég þurfti meira að segja að hringja sjálf í minn tannlækni til að fá nafnið á þessum kjálkasérfræðingi sem hún vill að skeri í mig. Mér finnst ég einfaldlega ekki vera að fá þjónustu og umhyggju frá mínum tannlækni. Á ég bara að treysta þessum sérfræðingum í blindni. Annars vegar um að taka þurfi jaxlinn og svo þessum sérfræðingi sem hefur aldrei séð mig eða mínar tennur?

Önnur stétt sem ég vil gera undantekningu fyrir er augnlæknar. Heilbrigðisstéttir koma ekki sérlega vel út. Ég er ekki sammála því að augnlæknar hafi rétt til að kalla sig það. Í mínu tilfelli er augnlæknirinn minn ekkert meira en sjóntækjafræðingur. Hún læknar ekki í mér augun hún réttir mér bara hækju til þess að styðja mig við og púff, degi síðar get ég ekki einu sinni stuðst við gömlu hækjuna. Ég er algjörlega háð þeirri nýju, sem er lengri en sú fyrri. Og engin von um að ég muni nokkurn tíma losna við hækjuna. Fyrir þetta kallar hún sig lækni? Hvernig get ég verið viss um að hún skrifi rétta hluti á blaðið. Eitt pennastrik í vitlausa átt og ég er komin með vitlausa hækju sem augu mín laga sig að og ég er miklu verr sett en áður.
Gleraugnasmiðir verða eiginlega líka að vera taldir með í þessu. Ég hef ekki nokkra glóru um að þeir fylli rétt út í lyfseðilinn minn? Er ekki eitthvað tæki sem hægt er að setja gleraugun í og sýna mér hvaða styrk þau hafa?

Bæði tannlæknar og augnlæknar veita þjónustu sem er erfitt að skilja og meta, það er þekkt. Verst finnst mér eiginlega stétt fasteignasala, sem er hefð fyrir að sitji báðum megin við samningaborðið.
Þeir eru umboðsmenn beggja aðila og laun þeirra miðast við að þeir nái sem hagstæðustu niðurstöðu fyrir annan samningsaðila en eiga líka að passa að ekki sé hallað á hlut hins aðilans. Það gerist ekki öllu furðulegra.

Áhugaspuni er gáfuleg þýðing höfundar þessara orða á engilsaxneska hugtakinu fanfiction á við um það þegar venjulegt fólk skrifar sögur um persónur sem aðrir höfundar hafa skapað, oftast vegna dáleitis á þeim. Persónulega hef ég stundað þessa iðju og lesið mun meira af henni. Hingað til hef ég hálfgert skammast mín fyrir áhuga á þessu þótt ljóst sé að ég er langt frá því að vera ein í þessum áhuga. Þeir sem skrifa sögurnar eru fólk af öllum stærðum og gerðum, að því er virðist, reyndar í þeim flokkum sem ég les nánast eingöngu konur. En margar þeirra eru feiknagóðir pennar og gætu örugglega skrifað frumsamdar sögur kærðu þær sig um það.

Opinbert álit mitt á þessari bókmenntagrein óx í morgun. Ég hef hlustað á nokkra þætti undanfarið á Rás 1 um Niflungahring Wagners. Ég hef komist að því að Wagner skrifaði áhugaspuna. Hann samdi sína eigin útgáfu af Völsunga Sögu og Snorra-Eddu og samdi tónlist við. Og þessi áhugaspuni hans Richards var eiginelga frekar OOC, þ.e. out of character eða ekki í anda upprunalegu persónanna... allavega var ekki mikið verið að horfa á upprunalega samhengi sögunnar. Reyndar er Niflungahringurinn líklega mun þekktari fyrir tónlistina en textasmíðina en engu að síður flykkjast þúsundir manna í óperuhús um víðan heim á ári hverju til að fylgjast með uppsetningu þessa glæsilegasta umbúna áhugaspuna allra tíma.

Þetta þýðir e.t.v. líka það að ég þarf að sýna meiri fyrirgefningu og kannski að taka í sátt sögur þar sem Edward er blindur sundmaður eða Bella er dóttir Hitlers.

Ég þarf aðeins að létta á hjarta mínu um það sem hefur verið í fréttum í dag og undanfarna daga.

Mjólkurfrumvarpið.
Hvar eru mótmælin? Finnst almenningi (öðrum en mér) virkilega ekkert skrítið við það að sekta á bændur sem framleiða mjólk og selja fyrir utan himinhátt styrkjakerfi landbúnaðarráðuneytisins? Ég vil ekki útrýma öllum mjólkumbúum á landinu nema einu (sem væntanlega yrði ekki mjög langt frá höfuðborgarsvæðinu) en ég trúi ekki öðru en að hægt sé að finna einhverja leið til að viðhalda nokkrum kúabúum í landinu og hvetja jafnframt bændur til að framleiða á sem hagkvæmastan hátt.
Ég verð nú að segja að Jón Bjarnason, sem var nú ekkert voðalega hátt skrifaður hjá mér fyrir, lagar ekki sína stöðu við mig með svörum sem hann veitti fréttamönnum eftir ríkisstjórnarfund í dag þar sem hann var aðallega að dissa Samkeppniseftirlitið fyrir að hafa leyft samþjöppun á matvörumarkaði. Þótt Samkeppniseftirlitið hafi ekki staðið sig í einhverju óskyldu máli í fortíðinni (sem ég hef ekki hugmynd um hvort er raunin) skiptir alls engu máli þegar þetta mál sem nú er á dagskrá er skoðað.

Fleiri fréttir. Ég hef enga skoðun á lögfræðiáliti Seðlabankans.

Ég hef hinsvegar álit á lífsstilsþætti Pressunnar í dag þar sem Marta María segir að einhver frönsk tískudrottning, sem ég hef aldrei heyrt um áður, viti um hvað hún syngi þegar hún segir að allar konur eigi alltaf að mála sig og ganga í háum hælum til að líta betur út. Þarna sé ég svo greinilega það sem Páll Óskar nefndi í lok viðtalsins sem birtist við hann í helgarblaði DV síðastliðna helgi þar sem hann hvetur konur til að hefja kvennabaráttu gegn útlitskröfum og þvíumlíku.

Hvað ætlar einhver frönsk kerling að ákveða hvað er fallegt og hvað ekki? Persónulega fannst mér nú hælarnir sem Haffi Haff (þótt hann sé ekki) kona skartaði í Gleðigöngunni á laugardaginn ekki fegra líkamsbeitingu hans. Ég hef ekkert á móti hælum þannig séð. Þeir bjóða upp á skemmtilega tilbreytingu en mér finnst ég ekki endilega líta verr út í flatbotna skóm. Mér finnst líka einhver sjarmi yfir því að vera prakísk og komast leiðar minnar fótgangandi án þess að vera mjög sárfætt. Hvað andlitsfarðann snertir er það sama. Góð tilbreyting en auðvitað eru konur ekki ljótar án hans. Fyrir utan það að ekki eru allir jafn múraðir og ég býst við að franskar tískudrottningakerlingar séu og geta ekki keypt sér 100% náttúrulegar snyrtivörur og hver vill vera maka andlitið í kemískum efnum og þungálmum sínkt og heilagt.
Svo bara skil ég ekki hvað lífstílsblaðamenn á Pressunni eru að pæla með endalausum umfjöllunum af glæsivillum um víða veröld. Þeir sem setja þetta þarna inn eru held ég enn meira fastir í 2007 en Samkeppniseftirlitið að mati Jóns Bjarnasonar.

Önnur frétt í tíðræddum lífsstílsþætti pressunnar var um að bandaríska söngkonan Alicia Keys sem á von á sínu fyrsta barni væri ekki spéhrædd né hrædd við að fela bumbuna. Þetta finnst mér óþarflega neikvæður tónn í fyrirsögn sem ætti að vera jákvæð. Það var nú ekki að sjá að hún væri algjörlega að þenjast út á meðgöngunni (fyrir utan náttúrulega bumbuna sem barnið er í). Má hún þá ekki sýna bumbuna eins og hún vill. Það hlýtur að vera hollara myndefni fyrir slúðursjúka en myndirnar af fyrirsætunum í sýningu hjá Vicotria's Secret örfáum vikum eftir barnsburð sem setur venjulegum konum algjörlega óraunhæft fordæmi.

Skammarprik fyrir slælega vinnslu frétta fær mbl.is fyrir frétt sem greinilega fylgdi eftir frétt um flugslys í Alaska sem líklega hefur birst fyrr í dag. Í seinni frétti er sagt frá þeim sem lifðu af flugslysið í Alaska án þess að það sé nokkuð útskýrt frekar fyrir þá (t.d. mig) sem misstu af fyrri fréttinni. Þá er lágmark að hafa tengil í fyrri frétt ef blaðamaðurinn nennir ekki að skrifa eina aukasetningu sem útskýrir forsöguna.
Hin slælega vinnslan var í slúðurdálki Vísis.is (ég hef auðvitað margt annað gáfulegra að gera en að liggja í slúðurdálkunum) þar sem sagt er frá því að Rod Stewart og eiginkona hans Penny Lancaster eigi von á sínu öðru barni saman. Fyrirsögnin er "Annað barn á leiðinni" sem mér fannst benda til að þetta væri annað barn þeirra beggja. Raunin er hinsvegar sú að Rod á sex eða sjö börn fyrir. Þett fannst mér að hefði mátt koma fram.

Góðar stundir!

Nýjar innritunarreglur í framhaldsskóla sem teknar voru upp nú í vor og leggja aukna áherslu á að nemendur komist í skóla nágrenni við sitt heimili hafa verið umdeildar.

Þeir sem láta hæst í þessum tunnubyl eru þeir sem ekki komust inn í þá skóla sem þeir helst vildu, sem í flestum tilfellum eru MR, Verzló, MH eða Kvennaskólinn í Reykjavík. Allt eru þetta skólar í Reykjavík og þeir einu sem ég hef heyrt kvarta eru af höfuðborgarsvæðinu.

Af hverju kvartar engir landsbyggðarnemendur? Jú, vegna þess að þessar nýju reglur breyta litlu sem engu fyrir flesta þeirra, þeir hefðu hvort sem er farið í sína heimaskóla. Ekki af því að þeir séu eitthvað öðruvísi en krakkar á höfuðborgarsvæðinu, það að fara í einn af þessum vinsælu skólum væri bara umtalsvert meira mál fyrir þá. Þeir þyrftu að flytja að heiman frá foreldrum sínum og það hefði í flestum tilfellum hefði það mjög mikil fjárútlát í för með sér.

Ef það er „... gróf mismunun á jafnrétti til náms” eins og hef heyrt sagt að krakkar úr Gravarvogi geti ekki farið í MR er það þá ekki alveg jafn gróf mismunun að krakkar á Ísafirði geti ekki farið í MR einfaldlega vegna þess að þeir hafa ekki efni á því að leigja sér íbúð í Reykjavík, reka bíl o.s.frv.

Enginn hefur talað um þessa mismunun sem hefur verið í gangi í áraraðir!

Í gildi er samræmd námsskrá fyrir framhaldsskóla sem þýðir að nemendur ættu nokkurn veginn að læra það sama í öllum framhaldsskólum. Vissulega eru einhverjir sem þrjóskast við að halda einhverri sérstöðu, þar á meðal MR. Miðað við þá fáu MR-inga sem ég hef kynnst held ég ekki að allir þeir sem sækja um þar séu að flykkjast á Eðlisfræðibraut II eða Fornmáladeild.

Félagslíf er kannski eitthvað frábrugðið en ég skal ekki trúa því að fólk í Fjölbrautarskólanum í Breiðholti sé það leiðinlegt að þar sé ekki við verandi.

Auðvitað er ég að einfalda hlutina hér og auðvitað eru einhverjir sem hafa góðar og gildar ástæður fyrir því að vilja fara í annan skóla en sinn tilskipaða heimaskóla og auðvitað er fúlt að hafa góðar einkunnir og komast samt ekki inn í þann skóla sem maður vildi helst. Það er drullu-fúlt.

Það sem fer mest í taugarnar á mér varðandi þetta allt saman er sú trú að nemendur fái hvergi betri menntun en í MR, eins og einn svekktur nemandi úr Breiðholti heldur fram eftir að hafa ekki komist í MR eins og hann langaði til og þarf að sætta sig við að fara í MK.

Þegar ég var í háskóla var stærðfræðikennari þekktur fyrir það nánast fella alla nemendur sem ekki komu úr menntaskólum fyrirfram. Allir sem komu úr verkmenntaskóla eða annari stofnun sem ekki hafði orðið menntaskóli í heiti sínu átti víst ekki séns. Ég vona að þetta hafi verið ýkjur en örugglega til til vísir að svona.
 
Háskólakennarar eða þeir sem spyrja í hvaða menntaskóla ég var eiga ekki að gera sér mynd af því hvers konar námsmaður ég er útfrá því hvort ég segi MR, Verzló, FB, VMA eða FAS. Kannski er hægt að álykt að líklegt sé að stúdent frá MR sé í það minnsta þokkalegur námsmaður en ég vil ekki að mín fína stúdentsprófseinkun sé margfölduð með 0,9 vegna þess að það stendur ME á skírteininu en ekki MR!

Svo er spurning um þjóðhagslega ávinningin. Einn kennari minn í framhaldsskóla benti á að minnstu og vinsælustu skólarnir þyrftu ekki að hafa neitt sérstaka kennara. Þeir tækju bara inn bestu nemendurna sem þurfa ekki bestu kennarana. Að koma nemanda með 10 í meðaleinkun úr menntaskóla í gegnum framhaldsskóla með góða einkunn er lítið mál. Að koma nemanda með 5 í meðaleinkun í gegnum framhaldsskóla með ágætis stúdentspróf er meira afrek. Á sá að þjást fyrir fyrir að hafa ekki fengið inni í Verzló?

Undanfarnar vikur hef ég verið að rembast eins og rjúpan við staurinn að skrifa stutta grein um bók sem ég þoli ekki. Verkefnið hljómar vissulega áhugavert en þegar á reynir reynist mér það fjandanum erfiðara, þótt ég reyni og reyni.

Á sumum vettvöngum hef ég verið þekkt fyrir bjartýsni og í ljós kemur að ég er voða jákvæð þegar kemur að bókum, jafnvel leiðinlegum bókum. Ég hef stundum skrifað nokkur orð fyrir sjálfa mig um bækur sem ég hef lesið. Ég fletti upp í þessu skjali í leit að óþolandi bók, hélt ég hlyti nú að hafa rausað um einhverja.... nú dettur mér í hug að ég ætti kannski frekar að leita í gegnum bloggfærslurnar að rausi. Allavega, í ljós kemur að um leiðinlegar bækur sem ég hef lesið hef ég skrifað:




Mér finnst þetta ekki alveg rétta „stöffið“ í grein um bók sem ég þoli ekki. Reyndar skrifaði ég á sínum tíma ekki um þá allra ömurlegustu bók sem ég hef nokkurn tíman lesið. Síðasta setning hljómar eins og rétta „stöffið“ í grein um bók sem ég þoli ekki. Vandamálið er það að bókin var svo hörmuleg að ég hef kosið að blokkera flest um hana úr minninu fyrir utan titilinn og hversu ofboðslega hörmuleg hún var.

Ég íhugaði meira að segja að snúa hálfpartinn út úr leiðbeiningum greinarinnar og skrifa um bók sem ég þoli ekki vegna þess að mér finnst hún skemmtileg. Ég á alveg kandídata í það í hugarfylgsnum mínum... meira að segja uppi í hillu. Ástarsögur með lélegu plotti sem særa feminíska réttlætiskennd mína en mér finnst samt yndislegar og les aftur og aftur.

Hvað á ég nú að gera? Útúrsnúningurinn er kannski óþarfa snobb. Hér er um að ræða greinakeppni þar sem helstu keppinautar mínir eru 16 ára. Eðlilegast væri að reyna að grafa meira upp um þessa hrikalegu bók sem ég vil ekki muna eftir... en á vissan hátt finnst mér ekki rétt að rausa út í eitt um algjörlega óþolandi bók. Að það sé fyrir neðan mína virðingu að rausa kemur alveg úr hörðustu átt þegar því er slegið fram á þessari síðu.