Kannski meira blótsyrði dagsins: Fastskattavísitala.

Ég virðist lítið þreytast á að gagnrýna íslenska vefmiðla. Það sorglega er að þó að ég hafi að mestu sneitt framhjá mbl.is síðan þessi svo kallaði nýi ritstjóri var ráðinn til prentútgáfunnar þá byrja ég oft ósjálfrátt að skrifa www.mbl... þegar ég fer inn á fréttamiðlana á morgnanna. Ég á líka svolítið bágt með mig því mér finnst hinir miðlarnir eiginlega ekki jafn góðir og mbl var meðan ég notaði ennþá vefinn.
Rúv uppfærir ekki nógu oft of eitthvað finnst mér ruglingslegt við uppsetninguna. Vísi reyni ég að lesa en myndi eiginlega helst líka sniðganga fyrir fáránlegan (ekki í nýtilkominni kalhæðnislegri merkingu lýsingarorðsins) fréttaflutning af hinum ríku og frægu. Ég bara skil ekki hvernig þetta getur kallast fréttaflutningur. Endalausar fyrirsagnir „Mín bara...“ finnst mér ekki viðeigandi á nafnlausum fréttamiðli. Ef þetta væri bloggið hans Perez Hilton eða a.m.k. undir nafni einhvers þá væri ég að fetta öðruvísi fingri út í þetta. En svona finnst mér þetta fyrir neðan flestar hellur.

Eftir að ég sneri mér frá mbl fór ég að fara reglulega inn á Pressuna. Þar er reyndar ekki uppfært svakalega oft en þá virðast fréttirnar þokkalega unnar og oftast lausar við innlsáttar-, stafsetningar- og málfarsvillur. Reyndar líka mér ekki þessar hálfgerðu furðufréttir utan úr heimi um foreldra sem misþyrma börnum sínum með undarlegasta hætti og slíkt en ég ritstýri heldur ekki vefnum. Pressupennarnir eru líka ágætir stundum.
Pressan er með það sem Vísir ætti e.t.v. að taka upp ef það hyggst halda áfram fréttaflutningi af fræga fólkinu með sama hætti, dálkahöfunda. Ég er allavega óskaplega fegin að barna- og óléttublogg Katrínar Brynju Hermannsdóttur er bara þarna til hliðar þar sem ég get auðveldlega sneitt framhjá því í staðinn fyrir að því sé blandað inn í fréttirnar. Reyndar er að stundum gert með lífstílsdálk Mörtu Maríu, en hvað um það... Á Pressunni er líka hin umtala Ásdís Rán með sitt svæði. Ég hef ekkert á móti því og skoða það stundum. Mér finnst athyglisvert hvað hún er að gera, ég skal viðurkenna það. Ég hef reyndar lítinn áhuga á megrunarráðum en ég ber virðingu fyrir Ásdísi Rán. Hún er mjög góð í því sem hún gerir. Ég er ekki að segja endilega að hún sé heimsins besta fyrirsæta, en hún virðist vera afbragðssnjöll markaðskona. Hún er kona sem hefur nýtt sér það sem hún hefur til að komast áfram í lífinu og virðist slétt sama hvort allir séu sammála því sem hún er að gera.
En yfir síðustu viðbótinni á Pressuna og svæði Ásdísar Ránar er ég hugsandi, sérstaklega sem því hefur verið gert enn hærra undir höfði nú. Það er hin svokallaða skvísuvakt. Þar svara ungar fallegar stúlkur sem oftast hafa einhverja módel reynslu spurningum um sig. Meðal þess sem spurt er um eru eðlilegar spurningar svosem atvinna/nám, uppáhalds ýmislegt. Minna viðeignadi eða nauðsynlegar finnast mér spurningar t.d. um brjóstarahaldarastærð.
Í þjóðfélagi samtímans er fallegum stundum gert hærra undir höfði en öðrum og því miður er skilgreiningin á falleg frekar þröng í fjölmiðlum. Enginn íslenskur fjölmiðill velur t.d. nörd vikunnar eða eitthvað sem stimplað er jákvæðara, afrekskonu vikunnar. Afrekskonan gæti verið afspyrnu falleg, hún gæti verið góð í einhverri íþrótt, hún gæti verið fyrirmyndar námsmaður, forkólfur í hjálparstarfi eða hvað sem er... af hverju er nóg að vera pæja, helst með aflitað hár, sólbekkjabrúnku, fullkomlega plokkaðar augabrunir og hafa setið fyrir á myndum. Það er svona helst að gáfáðar stelpur komist í sviðsljósið þegar það vill svo til að þátttakandi í fegurðarsamkeppni er, ótrúlegt en satt, líka gáfuð.

Reyndar má nú líka spyrja sig, ef endilega þarf að hygla fólki sérstaklega fyrir fegurð, er þá bara til skvísuvaktin en ekki líka folavaktin eða eitthvað þar sem staðlað fallegir karlmenn fá sína athygli?

Mig langaði til að gera skóuppreisn í morgun. Ég er búin að vera á gögnuskónum marga daga í röð. Það er ákaflega skynsamlegt fyrrikomulag og einfalt líka í raun, en svolítið þreytandi til lengdar að vera bundin svona í báða skó. Gönguskórnir eru svosem ekkert svo ljótir, þægilegir og virka vel í hálkunni. Það er bara þetta að veðurfarslegar aðstæður taki af mér valið sem fer illa í mig.

Svo keypti ég sko skó á útsölunni um daginn. Nei, það voru ekki rauðu kúrekastígvélin (ég er ekki einu sinni búin að athuga aftur hvort þau eru ennþá til). Þetta eru nú bara ósköp venjulegir götuskór, en ég hef bara ekkert fengið að prófa þá.

Ég gerði ekki uppreisn. Mig langaði til þess en í hvert sinn sem mér dettur í hug að gera uppreisn gegn skynsömum tegundum af skófatnaði þá minnist ég þess þegar ég gerði það eitt sinn á Borgarfirði. Gerði uppreisn gegn gúmmístígvélum og fór út í snjóinn á götuskóm. Ég endaði með fótinn í gifsi í 10 daga.
Ég hef ekki þorað að gera skóuppreisn síðan.

Undarlegustu hlutir fljúga manni stundum í hug alveg upp úr þurru. Í gær t.d. í vinnunni fór ég allt í einu að huga um orðatiltækið þar liggur hundurinn grafinn. Reyndar las ég ansi gott föstudagssvar af Vísindavefnum einu sinni um nákvæmlega þetta efni. Þótt skemmtanagildi svarsins væri mikið upplýsti mig það ekkert um hvaðan þetta undarlega orðalag eiginlega kemur. Jú, jú, þetta þýðir að benda á raunverulega orsök einhvers en hvaða hundur var grafinn, hvar, hvers vegna og hvaða hundur var þetta eiginlega?

Svo er það kúin sem hnífurinn stendur í. Til útskýringar á því orðatiltæki er stysta svar sem ég hef séð á Vísindavefnum. Sennilega er líkingin komin frá slátrun kúa. No shit Sherlock. Þá mæli ég nú frekar með föstudagssvarinu um hundinn sem finna má hér.

En undarlegt samt hvað maður fer stundum að pæla í hlutum. Ég var bara að hugsa eitthvað út í loftið að til að reyna að fá heilann aftur til að einbeita sér að vinnunni og þá flaug mér þetta í hug. Það var ekki eins og þegar við fórum nokkur í vinnunni að spá í orðtakinu Bókvitið verður ekki í askana látið eftir að hafa rekist á það sem okkur þótti undarleg notkun á því. Kom í ljós að við höfðum öll með tölu misskilið merkingu oðtaksins. Ég hélt að það þýddi að bókvit væri ekki nóg til að lifa af en nei, þar gat Vísindavefurinn fært okkur í allan sannleikann. Reyndar áttaði ég mig á því hvaðan orðtakið væri komið þegar ég hugsaði um þá notkun sem framsett var í Morgunblaðinu (sem þá var virðulegra blað). Orðtak það er nefnilega komið frá þeim tíma þegar húsfreyjan skammtaði öllum heimilismönnum mat í askana þeirra. Þá fengu allir í askana húsbændur sem og þurfalingar og niðursetningar. Merking orðtaksins er sú að þér verður ekki skammtað bókvitið, þú verður að hafa fyrir því að öðlast það.

Þar hafiði það!

Eitthvað hefur hreintungusinninn sofnað í fyrirsögninni að ofan. Í gær fór ég á útsölur eins og allir skynsamir og óskynsamir neytendur á Íslandi gera nú um þessar mundir (það eru bara þeir ofurskynsömu sem fara ekki á útsölur). Var ekki nærri því eins brjálað og ég bjóst við... eiginlega bara ekkert brjálað og ef fara á í Hagkaup í Kringlunni þá er klárlega best að vera þar eftir klukkan 18.30 á virkum degi, ég hef aldrei séð verslunina jafn tóma.

Í innkaupum var ég nú samt frekar skynsöm annars hefði ég komið út með níðþröngur leðurlíkisbuxur (sem voru næstum því of þröngar um kálfann en hvergi annars staðar), einhverskonar kremlitaða silki englablússu og rauð kúrekastígvél. Þetta allt saman hefði verið helvíti heitt outfitt, í alvöru. Ég bjó meira að segja til mynd.... ekkert er nákvæmlega það sama og var í boði en svona næstum því... blússan var reyndar meira grá en þetta. En þið getið bara ímyndið ykkur hvað ég væri kúl í svona outfitti ef ég fyndi mér einhvern tíman tækifæri til að fara í það.

Og ég fattaði ekki fyrr en ég var á leiðinni heim að um er að ræða rauð stígvél. Rauð stígvél svona eins og Sarah í Tanz der Vampire á... reyndar eru hennar af tegund sem ég gæti aldrei gengið á. En ég er alvarlega að spá í að fara bara aftur athuga hvort þau verða ennþá þarna. Sjáum til.

Nei, nei, ég ætla ekki, alveg sama hvað mér finnst.

Ég veit svei mér ekki hvað bókasöfn landsins eru að reyna að gera mér þessa dagana með því að stilla fram athylisverðum bókum strax í andyrinu. Þau þurfa að hætta þessu, þetta gengur bara ekki lengur. Í gær fór ég á borgarbókasafnið að skila heilum fjórum bókum og biðjast afsökunar. Ég hafði hálftíma, sem er greinilega allt of rúmur tími þar sem ég fór út aftur með tvær bækur til viðbótar við þær 2-4 bækur sem ég er með heima af bókasöfnum hálf eða alveg ólesnar. Plús a.m.k. þrjár bækur sem ég sankaði að mér á síðasta ári. Þær eru reyndar allar á þýsku og skýrir það að hluta af hverju þær liggja ennþá ólesnar heima.

En þetta með bókasöfnin bara gengur ekki lengur!

Á maður að halda áfram með þetta sem ég byrjaði á hérna í gær, að segja frá mínu daglega lífi? Ég efast um að nokkur eigi eftir að lesa þetta nema ég sjálf og enn ólíklegra að nokkur hrökkvi uppaf af lestrinum.
Hvað gerði ég í gær?

Jú. Þrátt eftir að hafa skrifað niður ofurbloggið mikla á laugardagskvöld var mér alls ekki svefnsamt enda búin að sofa þokkalega mikið nóttina áður. Klukkan 4 gafst ég upp, fór fram í stofu, setti Twilight í DVD spilarann, tók með mér sængina og reyndi að dotta yfir Bellu og Edward. Eitthvað örlítið náði ég á endanum að sofa en ég yrði líklega ekki í mjög góðu skapi yfir daginn. Ég kveikti aftur á sjónvarpinu þegar ég vaknaði upp úr hálf ellefu og þá var endursýndur BBC þáttur um Stórviðburði í náttúrunni. Um var að ræða stórviðburðinn þegar flæðir uppúr einhverri vin (sem ég get ómögulega munað hvað heitir) í Sahara eyðimörkinni þegar mesti þurrkatíminn er í eyðimörkinni og fílar og önnur eyðimerkurdýr ferðast langar leiðir til að komast þangað til að fá ferskt vatn og æti. Þetta var ansi flottur þáttur, svo flottur að ég er að hugsa um að horfa kannski á næsta þátt líka og það þarf nú ekki lítið til þessi missirin til að fá mig til að setjast fyrir framan sjónvarpið.

Stuttu seinna hringdi mamma og bauð með mér í búðarferð í uppáhalds búðina mína og fékk ég að geta hvaða búð það væri. Ég þurfti reyndar ekki nema tvær tilraunir til að átta mig á að það væri útsala í Rúmfó. Gekk ekkert alveg af göflunum samt.

Heima eldaði ég mér kvöldmat sem vegna heilhveitipastans, spínatsins og sveppana leit út fyrir að vera svo hollur að ég vonast eftir að ég grennist fyrir það að hafa borðað hann. Það má alltaf vona.

Svo forðaðist ég Guð blessi Ísland og ætlaði svo varla að þora að horfa á Himinbláma, sem hefur verið eini sjónvarpsþátturinn sem ég fylgist með undanfarið, ég var svo viss um að eitthvað hræðilegt myndi koma fyrir. Eftir það las ég í Arnaldi. Ég er að lesa Röddina núna og reyndi að sofna. Þrátt fyrir að hafa lítið sem ekkert sofið nóttina áður lognaðist ég ekki útaf um leið og ég lagðist á koddann. Nei, nei. Höfuðverkurinn sem ég hafði haft mest allan daginn vegna svefnleysisins var orðinn ansi stöðugur og endaði ég á að taka hálfa verkjatöflu til að eyja þess möguleika að sofna einhvern tíman.

Jæja, frekar slöpp færsla en ég ætla að afsaka mig með því að ég er bara að koma mér í gang. Vonandi verður hún betri á morgun.

Mikil synd er það að ég skuli nánast verahætt að blogga. Ég þyrfti að reyna að byrja á því aftur, það er svo gaman að eiga einhverjar heimildir um hvað maður gerði – jafnvel þótt það sé ekki nema það að lifa sínu daglega lífi. Mér finnst voða gaman að lesa t.d. gömlu færslurnar mínar frá Akureyri þar sem hápunktur vikunnar var að baka pítsu. Svo eru nú víst skriftir orðnar að alvöru áhugamáli hjá mér, eða svo vil ég meina.

Reyndar afrekaði ég heilmikið í gær. Indverjinn sem ég kynntist í strætó þegar ég tók ennþá leið 4 í vinnuna sagði mér að Indverjar töldu það hvernig maður notaði Nýársdag gefa fyrirheit um hvernig maður myndi nýta árið. Vonandi telst annar janúar líka með – annars veit ég ekki hvernig mun fara fyrir mér á árinu. Ég var undarlega þreytt á Nýárskvöld og fór senmma að sofa, sem þessa miklu frídaga þýðir fyrir klukkan tvö eftir miðnætti, og hugsaði mér gott til glóðarinnar í gærmorgun þegar ég rumskaði klukkan sex. Nú tækist mér sko að snúa sólarhringnum í skikkanlegra horf, náði mér í mandarínu og fór að lesa um Ódysseif. Ætlaði rétt að loka augunum. Man eftir að hafa slökkt á vekjaraklukkunni þegar hún hrindi um hálf níu og svo ekki meir fyrr en ég vaknaði klukkan ellefu. Ég bara veit ekki hvernig ég á að fara að því að mæta í vinnu klukkan átta á mánudagsmorgun.

Hvað um það. Ég kláraði Ódysseif og kveikti svö á tölvunni. Anya var á Facebook með vandræði vegna námsins – hefði frekar átt að fara í matvælaefnafræði sagði hún. Ég spurði hvað væri vandamálið með líffærði og förðunarfræði til kennsluréttinda. Ekki nógu mikil líf- og efnafræði heldur of mikið af félagslegu kjaftæði. Það er gott að fólk geti ennþá komið manni á óvart.

Fann mig aldrei þessu vant ekki í tölvunni og tók til við næstu bók, sem ég er búin að ströggla við í nokkrar vikur, og náði að klára hana, Gunnlaðar sögu eftir Svövu Jakobsdóttur. Ég varð einu sinni þess heiðurs aðnjótandi að fá að leika Gunnlöði, með risa brjóst sem Óðinn með húfu og í skopparabuxum káfaði á. Mig hefur lengi langað að lesa þessa bók og fannst hugmyndin að baki henni athyglisverð. Ég veit ekki hvort sú kynslóð íslenskra rithöfunda sem eru hvað mest áberandi núna gætu tileinkað sér það orðfæri sem Svava notar en mikið ofboðslega er sagan ruglingsleg og ekki í samræmi við væntingar mínar. Heimur hofgyðjunnar Gunnlaðar í bókinni er vissulega heillandi en hann er svo mikið úr takti við það sem mér var kennt í skóla að það truflar. Þarf að leita uppi bókina um prinsessuna í hörpunni. Mig minnir að það sé einhver svipuð hugmynd þar að baki.

Svo gerðust undur og stórmerki: ég skúraði. Er hrædd um að ég þurfi kannski að gera það oftar ef snjórinn verður eitthvað áfram. Eftir það gekk ég í verk sem ég hef treinað eiginlega alveg síðan ég flutti inn: að skipuleggja hilluna inni í svefnherbergi. Mestmegnis lágu þar skartgripir og glingur óskipulega í ýmsum dollum og skrínum. Að taka til í skartgripunum mínum er fáránlega tímafrekt og flókið verk – ekki síst þar sem ég endaði með slatta af eyrnalokkum inni á baði og tannburstaði þá!

Að þessu loknu náði ég góðum skammti af klisjum úr Step up 2 sem var í sjónvarpinu. Bring it On dansins en Bring it On verður að teljast með uppáhalds lélegu myndunum mínum. Ég nýtti tímann til annars líka, borðaði, hélt áfram að dytta að tilvonandi klósettrúlluskáp sem er búinn að standa í margar vikur á stofugólfinu undir því yfirskyni að ég sé að mála hann og svo saumaði ég tvær tölur á flíkurnar sem þær höfðu dottið af og lagaði faldinn á annarri þeirra.

Enn heillaði talvan ekkert sérstaklega og þá byrjaði á nýrri bók sem mamma lét mig hafa um daginn: Loksins verður hjarta mitt rótt eftir Sigrúni Björgvins á Egilsstöðum. Í bókinni segir Sigrún frá þriggja mánaða dvöl sinni á Íslendingaslóðum í Kanada 1998. Mikið hefði verið gaman að hafa lesið þessa bók áður en ég fór út síðasta sumar. Hinsvegar er líka mjög skemmtilegt að lesa bók þar sem maður kannast við megnið af persónunum  beggja vegna Atlantshafsins. Fyrir vestan hittir Sigrún fólk á borð við Tammy, Grétar og krakkana þeirra, Rósalind og Einar Vigfússon, David Gíslason, Svenna, Dillu Narfason, Shirley, Bennu og fleiri. Að austan minnist hún m.a. á Hrafnkel heitinn og Vilhjálm stærðfræðikennara.
Líklega á dagbókarformið á bókinni stóran þátt í því að ég skrifaði þessa bloggfærslu hjá mér þegar klukkan var farin að ganga tvö síðustu nótt.

"I am Iceland."
Temperence Brennan, The End in the Beginning

Ég hélt að Fésbókin hjá mér yrði logandi af fólki eins og mér, sem sýður á eftir að Alþingi samþykkti í dag lög um aðgerðir í þágu einstaklinga, heimila og fyrirtækja vegna banka- og gjaldeyrishrunsins. Það lítur út fyrir að ég sé nokkuð einmanna í bræði minni.

Greiðslujöfnun og lögin

Lengi hefur verið kallað eftir aðgerðum til bjargar skuldavanda heimilanna og hafa margir viljað sjá almennar aðgerðir. Lögin nú bjóð upp á einhverjar heimildir til að afskrifa hluta skulda fólks undir ákveðnum kringumstæðum en einu almennu aðgerðirnar eru að beita skuli greiðslujöfnun á öll verðtryggð fasteignaveðlán frá helstu lánastofnunum hér á landi frá og með gildistöku laganna nema að skuldari segi sig sérstaklega frá greiðslujöfnun.
Mér finnst allt of langt gengið kveða á um að greiðslujöfnun skuli beita á öll fasteignaveðlán „nema að lánþegi hafi sérstaklega óskað þess að vera undanþeginn greiðslujöfnun”.


Greiðslujöfnun felst í því að breyta fyrirkomulagi verðtryggingar fasteignaskulda með þeim hætti að greiðslur miða við þróun launavísitölu og atvinnustigs, svo kallaðrar greiðslujöfnunarvísitölu, í stað vísitölu neysluverðs til verðtryggingar. Mismunurinn á milli greiðslunnar eins miðað við greiðslujöfnunarvísitöluna og neysluverðsvísitölu leggst inn á sérstakan greiðslujöfnunarreikning. Meðan greiðslujöfnunarvísitalan hækkar minna en neysluverðsvísitalan eru greiðslurnar lægri en þær hefðu átt að vera samkvæmt upphaflegum skilmálum lánsins en þegar greiðslujöfnunarvísitalan hækkar meira en neysluverðsvísitalan, borgar lántakinn meira en hann hefði átt að gera upphaflega og greiðir niður greiðslujöfnunarreikninginn. Ef eitthvað stendur eftir á greiðslujöfnunarreikningnum að lánstíma loknum heldur lántakinn áfram að greiða af láninu í 3 ár og standi þá eitthvað eftir er möguleiki á því að það verði afskrifað.

Í greinargerð Fjárlagaskrifstofu Fjármálaráðuneytisins með frumvarpinu eru áhrifin af þessu útskýrð: „Ljóst er að með almennri greiðslujöfnun íbúðalána verður kostnaður lántakans meiri þar sem höfuðstóll greiðist hægar niður og vaxtakostnaður því meiri.”

Hvað varðar afskriftir af því sem stendur eftir á greiðslujöfnunarreikningi þremur árum eftir að upphaflegum lánstíma lýkur segir í greinargerð Fjárlagaskrifstofunnar: „... áhrif þessara breytinga er talið að afskriftir skulda verði að óverulegu leyti meiri en ella hefði orðið...”. Vonin um afskrift árið 2042 (fyrir mitt 30 ára lán tekið 2009) er því lítil. 


Ég sé ekki þörfina fyrir því að gera greiðslujöfnunina að almennu úrræði. Í morgun var frétt á Vísi.is  þar sem kom fram að aðeins hefðu um 5% þeirra sem eru með íbúðarlán nýtt sér þau úrræði sem þegar eru í boði. Mér sýnast lögin nýju ekki vera að leggja til nein algjörlega ný úrræði heldur aðeins breyta útfærslu þeirra sem þegar voru til staðar. Einnig kom fram í fréttinni að nú standa milli 80-90% þeirra sem eru með fasteignaveðlán í skilum með lán sín. Hvers vegna þarf þá að setja alla þá sem eru með lán sín í skilum í greiðslujöfnun, soga til sín fjármagn úr bankakerfinu sem annars væri hægt að lána t.d. fyrirtækjum og auka við skuldir heimilanna til langs tíma?

Skýringin sem gefin er í athugsasemdum um frumvarpið fyrir því að gera greiðslujöfnina almenna er stórkostleg. “Tilgangur þessa er að forða því að skuldurum nýtist ekki greiðslujöfnunin vegna skorts á upplýsingum um hana.”
Á ensku væri þetta kallað „overkill”. Til að vera viss um að enginn skuldari missi af þessu úrræði er best að þvinga því upp á alla, líka þessi 80-90% skuldara sem eru í skilum með lán sín og í kaupbæti fær fólk að borga meira í vaxtakostnað vegna þess að lánstími lána þeirra lengist.

Einnig furða ég mig á því að greiðslujöfnin eigi að að eiga við öll lán sem veitt voru fyrir gildistöku laganna, sem er nú þegar. Ég tók mitt fasteignalán í byrjun ársins í ár, þ.e. eftir bankahrunið. Af hverju er verið að þvinga mig til að fara í einhver greiðsluúrræði? Ég tók mitt lán fullmeðvituð um ástandið í landinu, mesta hækkun neysluverðsvísitölunnar var yfirgengin (vonandi) og ég lagaði lánið að þessum aðstæðum.

Þar að auki furða ég mig mikið yfir því að löggjafinn geti allt í einu breytt skilmálum samnings sem ég, lögráða einstaklingur, geri við sjálfstæðan lögaðila án þess að fá samþykki mitt. Ég hef nú ekki nema einn inngangskúrs í viðskiptalögfræði á bakinu og ef einhver löglærðari en ég gæti útskýrt þetta fyrir mér yrði ég mjög þakklát.

En fátt er með öllu slæmt að ekki boði nokkuð gott. Í því tilfelli sem fólk er með lán á mjög hagstæðum vöxtum er hugsanlega hægt að nýta sér greiðsluaðlögunina til hagsbótar en því verður að fylgja mjög mikill sjálfsagi og pælingar.


Um framkvæmdina

Til viðbótar við gagnrýni á aðgerðina sjálfa hef ég ýmislegt út á framkvæmdina að setja. Það er eins með þessi lög og lögin í fyrra, sem komu greiðslujöfnunarvísitölunni á koppinn, að þau voru unnin allt of hratt. Mælt var fyrir  frumvarpinu á mánudaginn, það samþykkt í dag að aðeins 33 þingmönnum viðstöddum og herlegheitin eiga að taka gildi um næstu mánaðarmót! Það þýðir að skuldarar þurfa að afla sér upplýsinga um hvort þeir vilji ganga að þessum nýju lánsskilmálum eða segja sig frá greiðslujöfninni fyrir þann tíma auk þess sem fjármálastofnanirnar þurfa að forrita þessar breytingar allar saman réttar inn í sín kerfi á þessum skamma tíma.

Mér hefur blöskrað alla vikuna að enginn hafi mótmælt þessari almennu aðgerð opinberlega (allavega ekki nógu mikið til að það rati á þá netmiðla sem ég fylgist með). Vissulega hefði ég hugsanlega getað gert eitthvað sjálf en ég verð að játa að ég hafði ekki orku eða tíma til þess á þessum örfáu dögum.

Með því að þvinga þessari „björgun“ uppá alla skuldara landsins finnst mér Alþingismenn allir með tölu (nema kannski Þór Saari sem virðist hafa hreyft einhverjum andmælum) brugðist mér og öllum öðrum skuldurum sem ekki þurfa á þessu úrræði að halda.
Guðmundur Steingrímsson fær sérstaklega lága einkun fyrir fyrirvara við samþykki sitt sem er algjör sýndarmennska.

Mér finnst fjölmiðlar einnig hafa brugðist með því að fjalla ekki um efnisleg atriði frumvarpsins og upplýsa almenning um hvað í því felst fyrir hann, þ.e. aukinn vaxtakostnað.

Allt þetta fær mig til að vera frekar fylgjandi þeirri hugmynd að stofa embætti umboðsmanns skuldara eins og nefnt hefur verið en ég er ansi hrædd um að stofna þyrfti tvö embætti; annað fyrir stórskuldara og hitt fyrir skuldara sem ráða við sínar skuldir.

Ef þið eruð með verðtryggt fasteignalán kynnið ykkur málið og takið upplýsta ákvörðun um hvort þið þurfið á greiðslujöfnun að halda. Ekki láta Alþingi taka ákvörðunina fyrir ykkur!

Því miður er ég sífellt að verða pirraðri og pirraðri á blaðamönnum. Ég efast ekki um að þarna sé um að ræða örfá skemmd epli í annars ágætum garði - en þegar þessi skemmdu eru svona áberandi kemur það því miður niður á heildinni.

Þessi frétt á Mbl.is í dag er gott dæmi um ömurlega fréttamennsku. Það hefði bara tekið smá hugsun og smá tíma að koma þessari frétt á svo miklu betra form. Ég fylgist nú kannski ekki mest með heimi fréttanna þannig að ég hafði bara ekki hugmynd um hver Garrido en jafnvel þótt fólk vissi um hvað málið snerist held ég að fréttin hefði verið betri hefði hún ekki bara verið þýdd úr dönsku heldur líka verið byggð skynsamlegar upp. Þar að auki hefði t.d. fyrirsögnin Mannabein í garði mannræningja verið mun athyglisverðari að mínu mati. Byrjaði hefði átt að segja frá því að bein sem fannst í garði mannræningjans Garrido reyndist vera úr manni. Þetta kemur fram á vefsíðu... Svo mætti útskýra nánar fyrir slugsum eins og mér hvað Garrido gerði. Svo nánari útskýringar lögreglunnar í sýslunni. Reyndar veitti ekki af því að taka fram í hvaða landi þessi blessaða sýsla er í einhverju öðru en myndatextanum vegna þess að tengingin við Jyllands-Posten gerði það að verkum að í huga mér komu upp fréttamyndir frá Danmörku.

Það liggur reyndar við að ég sé að kasta steinum í glerhúsi þar sem þær fréttir sem ég hef sett nafn mitt undir eru kannski ekki heldur til fyrirmyndar. En málið er bara að ég vinn ekki á fréttamiðli. Ég vinn við að reikna út og tilkynna svo um niðurstöðurnar. Vissulega mætti skoða hvort ekki væri hægt að birta niðurstöðurnar á annan hátt svo fleiri hefðu gagn af (sérstaklega af því að hinir yfirlýstu fréttamiðlar eru ákaflega misduglegir að umorða fréttatilkynningarnar).

Að gefnu tilefni vil ég taka fram að þetta blogg er ekki yfirlýstur fréttamiðill.

Ein af merkilegustu fréttum vikunnar birtist mér á fimmtudag. Þá var sagt frá því í einhverjum fréttamiðli að á kvikmyndahátíðinni í Reykjavík, RIFF, verður boðið upp á síðkvöldssýningu af Rocky Horror. Það sem þótti einnig merkilegt er að myndinni verður varpað á skjá af 25 mm filmu ef mig misminnir ekki. Fyrir mér er fréttin að það verður boðið upp á síðkvölds bíósýningu á Rocky Horror í Reykjavík!
Erlendis er víst hægt að sjá Rocky Horror nánast á hverju einasta föstudagskvöldi. Slík sýning er alltaf peningur í kassann fyrir lítil bíóhús. Það er líklega mikið til sama fólkið sem mætir á þessar sýningar - þeir sem þegar hafa komið sér upp búningum.
Á Reykjavíkursýninguna er fólki líka frjálst að mæta í búningum. Mig langar - að fara á sýinginguna. Búninginn á ég ekki og ég efast um að ég finni pallíettusett korselett sem hylur ekki geirvörturnar ala Columbía í tæka tíð (kannski aðallega fyrir skort á vilja). En hver veit nema maður geti sett eitthvað svart hálfgegnsætt saman, blásið upp á sér hárið og skellt nokkrum hrísgrjónum í vasann.
Hinum aukahlutunum sem maður á að hafa með sér á sýningar sem þessar verð ég að fletta upp.

Þetta blogg er fagnaðarefni. Reyndar byggir fögnuðurinn á þeirri staðreynd að ég skrifa þetta og birti í gegnum mína eigin nettengingu sem ég hafði sjálf fyrir að útvega og setja upp (án þess að hringja í þjónustuverið - þótt á tímabili væri ég hætt komin) og borga fyrir sjálf með mínum eigin peningum. Halelúja.

Það má því segja að 21. öldin sé komin á Grandann. Reyndar fékk ég mér heimasíma líka. Það nær ekki einu sinni að vera 2007 - það er meira svona 1950. En hvað um það.

Ég er sumsé ekki fyrr komin í netsamband að ég finn mig knúna til að blogga. Færslurnar gætu meira að segja orðið tvær í dag, hvur veit? Sennilega er betra að fá útrás hérna en að deila hverju einasta smáatriði um mitt geysispennandi [kaldhæðni] daglega einbýlingslíf með Fésbókarvinum mínum. Hér kemur þá deilingin: Vinna, þvottur, hrökkbrauð með osti, internetuppsetning, blogg, ganga frá þvotti, ná í meiri þvott, út að hlaupa [ef nennan leyfir], borða, bað og svo bíómynd. Ég sem hélt að þetta yrði rólegur dagur eftir tvo ansi þunga daga. Þessi listi lítur ekkert sérstaklega rólegur út. Hinsvegar er kostur ef ég á einhver hrein föt til að fara í í vinnuna á morgun. Ekki vil ég endurtaka gærmorguninn. Ég var svo lengi að reyna að grafa eitthvað fram úr fataskápnum sem var bæði hreint og ekki tæknilega of lítið að ég hafði ekki tíma til að borða morgunmat og hélt svo eitt augnablik að ég hefði misst af strætó. Sem betur fer átti í jógúrtdollu í ísskápnum sem ég gat kippt með mér og strætó var ekki farinn. Hjúkk.

Þetta lítur út fyrir að verða geysispennandi blogg tímabil. En blogg tímabil er það nú samt.

Jæja, ég er allavega búin að druslast til að gera sumt sem ég ætlaði að gera í  dag. Líka nokkra hluti sem ég var ekki búin að skrifa á listann yfir hluti til að gera í dag en hefði átt að vera búin að gera. En sumt er því miður ennþá ógert.

Að skrifa blogg var ótrúlegt en satt ekki á listanum. Hinsvegar þarf ég að pæla soldið og þar sem mér finnst gott að pæla og skrifa verðið þið fyrir barðinu á þessu.
Málið er að glæpasagnakeppni Mannlífs, Gaddakylfan, stendur nú fyrir dyrum. Í fyrra tókst mér að fá sögu birta í bókinni sem gefin var út að keppninni lokinni og auðvitað væri ég alveg til í að láta kitla egóið á þennan hátt aftur.

Glæpasmásagnaformið vefst samt soldið fyrir mér... reyndar fleira líka. Smásagnaformið er náttúrulega soldið snúið. Það þarf að hafa einhvern ákveðinn vinkil. Það er í raun ekki verið að segja sögu heldur að lýsa einhverju ef svo má segja. Sjaldnast er í smásögu sögð samfelld atburðarrás frá upphafi til enda... Oftast nær þarf einhverjar fleiri útskýringar. En hugsanlega væri það hægt samt.
En ef glæpasmásögur eru bara brot af einhverjum stærri atburrðarrásum á þá að setja saman heila bók með brotakenndum lýsingum á óskyldum og mismunandi glæpum? Lnagar einhvern að lesa þannig bók?

Svo er náttúrulega vandi að finna glæp. Þarf endilega alltaf að skrifa um morð? Mér dettur bara ekkert frumlegra í hug. Æi ég veit ekki. Þetta eru allt of miklar pælingar.

Ég varð fyrir miklum vonbrigðum með Facebook. Ég hélt að allt væri morandi í kosningapælingum en það er bara lítið sem ekkert. Magnað. Kannski er ennþá von fyrir íslenskt samfélag. Ég náttúrulega vildi ekki fara að láta neinn bolta rúlla og ákvað að heiðra bara bloggið.

Ég sit hér spennt yfir kosningavökunum. Reyndar hallast ég frekar mikið að Stöð 2 nema rétt á meðan RÚV er að spá í tölur, vegna þess að RÚV er með flottari grafík. En það verður að segjast eins og er að RÚV vakan er nú eiginlega álíka skemmtileg og líkvaka. Mér finnst nú Logi Bergmann ekki skemmtilegasti spjallþáttastjórnandi í heimi en ég tek hann fram yfir Egil Helgason hvenær sem ég mögulega get.
Reyndar fýsir mig að vita hvar Egill gróf upp þessar rykföllnu sandkökur sem hann er með þarna ásamt sérlegri vinkonu minni Agnesi Bragadóttur sem getur skemmt fyrir mér allan fyrri helming dagsins ef ég verð fyrir því óláni að heyra hana skammast á útvarpi sögu í 10 mínútur í Strætó á leiðinni í vinnuna. Nei, reyndar langar mig ekkert að vita úr hvaða skúmaskotum þetta lið kom.

Hinsvegar er tölfræðingurinn sem og fréttaflutningsgagnrýnandinn í mér búinn að vera alveg ævur síðan aðrar fyrstu tölurnar voru birtar. Fyrir þá sem ekki fylgdust með niðurtalningunni á RÚV í fyrstu tölur þá var Suðvesturkjördæmi fyrst til að segja frá fyrstu tölum. Númer tvö í röðinni var hið stórmerkilega Norðvesturkjördæmi. Norðvesturkjördæmið var held ég barasta kjördæmið sem tók af mér sigurflutninginn á Molitva í Eurovision fyrir tveimur árum til þess að lesa upp fyrstu tölur sem síðan áttu eftir að breytast svoleiðis fram og til baka og vera síðasta kjördæmið til að klára að telja. Nú komst ég að því af hverju ekkert var að marka fyrstu tölur úr Norðvesturkjördæmi þá né í kvöld. Vegna þess að fyrstu tölur í kvöld voru byggð á 1500 atvkæðum í kjördæmi þar sem eru rúmlega 21.000 manns skráð á kjörskrá. Þetta er innan við 1% af þeim sem eru á kjörskrá!
Mér finnst fáránlegt að kjörstjórn megi birta tölur á svo fáum atkvæðum og mér finnst það óábyrg fréttamennska að birta súlurit sem virka á almenna áhorfendur eins og marktækar niðurstöður óábyrg fréttamennska. Reyndar eru 1500 svör ekkert sérstaklega slæmt viðmið í úrtakskönnunum en í talningu á atkvæðum í jafn víðfermu og misleitu kjördæmi og þessu finnst mér þetta afar óviðeigandi þar sem atkvæðin eru klárlega ekki lýsandi úrtak fyrir kjördæmið.

Sjáum til hvort eitthvað fleira komi upp sem ég sé mig knúna til að deila með engum lesendum þessarar síðu.